Flowwow

Zo vraag ik me nog af wat wil ik gaan doen? Het volgende moment vraag ik me af, hoe wil ik het gaan doen? En voor dat ik het goed en wel besefte zat ik er midden in. In the Flow wel te verstaan.

Je kent dat wel, dat gevoel dat alles opeens lukt, de juiste mensen op je pad komen, de dingen die je al lang wilde opeens lukken en dat dromen die lang slechts dromen waren opeens binnen handbereik zijn.

Wat een lekker gevoel, die flow. wat een lekker gevoel ook, om te weten dat alles dat je nu doet ook vrucht zal dragen. De boom waarvan de wortels stevig verankerd staan, die tak draagt en die wachtte op de juiste omstandigheden om haar fruit te dragen.
Het fruit als onze talenten, datgene dat we kunnen toevoegen aan het leven om ons heen.

Maar niet vooruitlopen. De vruchtjes zijn pas net bevrucht en de cel-deling is pas net op gang gekomen. Maar die energie, die stroom, die vreugde, die verwondering, hoop gevend en vertrouwd voelt het, zo natuurlijk en rustig tegelijkertijd, juist, deze flow, die voelt aan alsof hij er altijd is geweest en ook nooit weg zal gaan.

Alsof ik tijdelijk had gekozen mijn eigen pad te bewandelen, dat bleek helemaal niet zo eigen te zijn, maar meer ego te zijn.
Vechtend en strijdend om geluk te willen bereiken. Wat een contradictie. Geluk en strijd in een en dezelfde zin.
Want ,waar geluk is is geen strijd, waar geen strijd is is geluk.

In plaats van strijd is er vertrouwen gekomen. In plaats van streven is er verwachting gekomen. In plaats van gevecht, liefde.
Mooie van dit alles is, dat ik mijzelf de vraag heb gesteld, wat wil ik nu echt, diep van binnen in mijn hart.
Wat wil ik doen met mijn toch al zo korte leventje. Waarvan zou ik spijt hebben als ik het niet gedaan zou hebben.

Zo veel anders was mijn leven dan datgene mijn hart verlangde. En ik heb gekozen. De keuze lijkt zo gemakkelijk en is zo logisch en toch.... Mijn hersenen zagen toch meer voordelen in de controle, terwijl mijn hart stilletjes weende. Maar de hersenen zeiden:" Don't worry, we hebben alles onder controle!".

De conclusie was duidelijk: mijn hersenen kunnen mij beschermen, zolang ik de veiligheid van mijn hart niet vertrouw.

En deze bescherming, deze muur, houdt niet alleen mijn geluk op afstand maar isoleerde mij ook van mijn omgeving.
Leven zonder deze "voeding" voelt als overleven.

Maar ik heb gekozen en vertrouwd. Ik heb geluisterd naar mijn hart en mezelf overgegeven.
Ik heb gedaan wat ik moest doen, wilde doen.

Een groter cadeau had ik mijzelf niet kunnen geven. Ik voel me vrij en gelukkig, gedragen door het leven. vertrouwend, dat alles dat zal gebeuren, ook nodig is om tot bewust-zijn te zijn.

Zo is het vandaag!

En morgen, die heeft weer zijn eigen zorgen.

Arno